کیِ بونه

کِی بوُنه

بَوِم این دله درد،سر بعووِه

حرف ناگفته دَس به دَس بعووِه

مِه دله آرزو با دل بَمرده

که دنیا اینجوری وِ پَس بعووِه

عاشِق آرزو دارنه ،وَصل بعووِه

دله مَردم یِه دل و دَس بعووِه

بوریم اوُن قَدیما آسمونه ماه

کوتِر ،پَربزِه بال وِمس بعووِه

کیِ بوونه خنده ای ،تا جان بیاره

شادی به دل که غصه وَس بعووِه

جوُن عاشِق اَتا انگشترو گُل

عَروس بَوِه قریبه کَس بعووِه

نجوای فلک....دلنوشته های علی حاجی....